"mak.. mak sayang abah tak?"
"kenapa sayang tanya macam tu? tentulah mak sayangkan abah"
"tapi kenapa abah tinggal kan kita mak? abah tak sayang kita ek"
"abah sayang kita, nak.. tapi Allah lebih sayangkan abah. nanti sampai masa kita pun ikut abah"
"mak janji jangan ikut abah ye.. Eiya sayang kan mak"
ni soalan 17 tahun lepas. masa tu abah pergi tinggalkan kitaorang. aku pedih tengok mak menangis sorang-sorang dalam bilik. sekarang ni hati aku pulak pedih sebab ditinggalkan oleh seseorang.
tok! tok!
"Eiya, mari turun makan. dah la tu. mak masak asam pedas ni. dah dua harikan Eiya tak makan"
"mak.. kejap lagi boleh tak? Eiya kenyang lagila."
"kenyang apanya kamu dah dua hari tak makan. cepat turun sebelum mak pecahkan pintu bilik ni"
amboi, mak aku dah nak jadi CSI ke asyik duk ambush pintu bilik orang. nampaknya aku kena turun makan jugak. kalau tak beratus lak nak kena ganti pintu.
"wah! mak.. bau asam pedas la bila Eiya bukak pintu bilik ni.. huu.. laparnya"
"tahu pun lapar, ingatkan tak tahu"
"ala.. mak ni Eiya betul-betul takde selera la mak. tapi sekarang dah ada. Eiya nak tambah 3 kali tau mak"
"Eiya!!"
yaAllah!terkejut aku. nasib baik tak tersembur nasi ni.
"kenapa mak? Eiya tengah makan ni"
"yela.. mak tahu la kamu dah dua hari tak makan. tapi boleh tak duduk elok-elok. ni kalau kamu duduk macamni depan orang ramai ke mak mentua ke wat malu mak jek tau"
"mak ni ingatkan apa la tadi. ok lah"
"kamu ni.. dah macam orang putus cinta jek. jiwa kacau ek"
"memang dah putus pon mak. Naqib dah cakap haritu"
"yeke? mak tak percaya lah.. Naqib tak cakap apa-apa pon dengan mak"
"eh?!! kenapa Naqib nak kena cakap apa-apa mak?"
"alamak! owh, takde apalah sayang.. makan ye"
"mak....?? kenapa?"
tergantung terus perbualan aku dengan mak... confius dah aku.. hmm.. lantaklah.
sambil melunjurkan kaki lebih sopan dibawah meja. memang betul 3pinggan aku makan. padan muka! mogok lapar taknak makan lagi.
2 hari lepas,
"saya rasa saya dah tak sanggup nak teruskan lagi"
"apa maksud awak?"
diam......
"awak... saya tanya ni.. kenapa? saya ada buat salah ker?" tak puas hati betul aku bila tanya taknak jawab..
"kita putus!! saya nak kita putus"
bergemang telinga aku bila Naqib cakap macamtu.
"yela.. nak putus pun putus lah.. tapi kenapa?" ego tak aku tanya macamtu? datang bulan kot si Naqib neh. tetiba jek minta putus.. lagipun ni bukan kali pertama dah lima kali dia mintak putus. tapi tak sampai sejam mintak couple balik. memang buang tabiat..
"ntah.. saya dah bosan la.."
tung!!! macam kepala kena langgar tiang lampu.. alasan apakah ini..
"ok"
"ok?!! Eiya!! awak cakap ok jek?"
"habis tu, awak nak saya cakap apa? takpelah Naqib tolong hantar saya balik. dah petang ni"
"Eiya!! tunggu dulu.. saya tak habis lagi ni"
"awak tak mahu hantar saya ye. takpe saya boleh balik naik teksi"
kebetulan pulak teksi lalu masa aku jalan keluar dari taman ni. memang nasib. ni kali pertama aku naik teksi balik kerumah.
sampai dirumah terus aku masuk bilik nangis diatas bantal. tu yang sampai tak makan dua hari tu..
'apalah lah salah kau ni Safieya?'
selama dua hari tu lah Naqib tak contact aku. dia tak pujuk pun aku. hadui! maknanya betul-betul la dia nak putus dengan aku? Arghhh... kau kan Naqib memang la. kenapalah aku percaya apa yang dia cakap dulu? kalau aku tahu dia memang nak tinggalkan aku memang dari dulu aku taknak sambung balik dengan dia. agak kurang ajar betul!!
"hello, Kiera"
"yup, Eiya.. kau ok? apa cerita ni?"
"nantilah aku story mory kat kau. jom teman aku pergi rumah Naqib esok pagi. aku nak bagi balik semua barang dia ni"
"eh, kenapa nak bagi balik pulak. kau simpan je lah."
"taknak!!! kau nak teman ke tak?!"
"huu.. sakit telinga aku kau jerit tau. ok2 aku teman" mengalah jugak Kiera. bukan dia tak tahu, Eiya kalau tengah marah macamtu lah.. hitam kata hitam lah takkan jadi kelabu..
didepan rumah Naqib,
"kau tolong tekan jap loceng tu"
"ala, kenapa aku pulak Eiya.. korang ni kalau gaduh selalu aku jugak yang jadi mangsa. geramnya aku"
"kau tak sayang dengan aku ke Kiera" suara simpati aku lontarkan.
"pasal tekan loceng pon ada kena mengena dengan sayang ker?" aku tahu Kiera geram tapi tetap comel aku tengok. aku menunggu didalam kereta dan Kiera terus keluar dengan muncung yang panjang.
ting! tong!
Naqib keluar dengan t-shirt dan seluar pendek. memang uniform dia kalau dirumah saja. dah agak dah. ehh!! kenapa dia pakai t-shirt yang aku bagi. warna merah!! jatuh cinta pulak.. parah lah aku..
"owh, Kiera. eh!! Eiya pun ada.. meh la masuk dulu"
"emm.. tak payah la.. kitaorang datang ni sebab Eiya ni nak bagi barang kat kau"
"barang? barang apa?"
"nah...." baru satu kotak aku bagi kat dia. ada dua kotak neh.. terpaksalah aku bagi Comot kat dia sebab Comot tu dia yang bagi masa birthday aku dua tahun lepas. sedihnya, nanti tidur aku tak berteman Comot.
"wah! banyaknyer barang yang awak nak bagi. susah-susah aje"
la.. bengangnya aku dengar dia cakap macamtu.. dia boleh tak perasan pulak barang tu semua barang dia. sah la Naqib ni masuk air..
"Naqib.. kau takperasan ke ni semua barang kau bagi kat Eiya?"
"aku perasan Kiera.. aku saje jek.. kau tolong aku boleh?"
"tolong apa? korang neh.. pening kepala aku tau"
"kau tolong duduk kat sini jadi saksi ek"
"korang ni bisik-bisik apa pulak?! Kiera berat tau kotak neh.. tolong la aku"
"ok2. aku datang la ni"
"nah.. ni semua barang awak.. sekarang ni kita dah officially breakkan? jadi saya dah taknak tengok semua barang-barang ni kat umah saya.. Kiera, dah jom kita balik"
"Eiya.. tunggu kejap.. saya pon ada barang untuk awak.. awak tunggu ye?"
"kena tunggu ker?" aku bisik kat Kiera
"kau tunggu je lah.. ntah2 dia nak buat suprise!" Kiera meyakinkan aku.
Naqib memang suka buat kejutan. apalah yang dia nak bagi kat aku ni. dia pon nak bagi semua hadiah yang aku bagi ker? airmata aku dah nak tumpah dah ni. sedih la pulak... sabar Eiya jangan nangis. airmata ni dah tak boleh tumpah untuk Naqib lagi..
tapi...
"nah.. ni untuk awak pulak. terima lah" Naqib menghulur sebuah kotak bergambar bear.
bila aku pusing jek nak ambil barang yang Naqib nak bagi. terkejut aku tengok mak aku Puan Naida ada kat rumah Naqib plus Iwan serta mak dan ayah Naqib pon ada jugak.
"apa ni? mak! kenapa mak ada kat sini? peliklah!"
"bukak la dulu barang yang Naqib bagi tu" mak aku bersuara sambil senyum kambing.
konspirasi apa yang dorang tengah main neh. kang aku mengamuk kang. aku terus bukak aje kotak tuh.. melopong mulut aku. aku tak tahu la besar mana.
"cincin?!!! kenapa?" kejpa kenapa pipi aku rasa basah ni?
"awak dah tak kenal cinicin ker?" Naqib neh boleh buat lawak pulak. aku dah rasa macam nak pengsan dah ni.
"saya kenal lah.. tak buta pon lagi!" kan aku dah marah
"baguslah, saya taknak awak jadi buta lagi sebab lepas ni awak kena tengok muka saya twentyfour seven everyday and for the rest of yourlife. ok?"
"awak......"
"awak terima tak"
"kenapa awak buat saya macamni? sedih saya awak tahu tak?"
"saya tahu. lainkali saya suruh tunggu awak tunggu ye. saya memang nak terangkan masa kita jumpa haritu. tapi awak terus melulu pergi cari teksi. taksempat saya nak habiskan ayat saya dan melamar awak"
"tapi masa tu awak cakap awak nak putus. bukannya nak melamar. awak tak reti bahasa melayu ke?"
"ala.. masa tu saya nak buat kiasan. tu semua idea Iwan"
"dengar la lagi cakap Iwan. bukannya awak tak tahu yang saya kan tak paham sangat kiasan-kiasan ni"
"saya tahu saya silap. maafkan saya ye.. hehe.. senyumlah"
"awak neh.... jangan buat lagi ye?" aku senyum sampai meleleh jugak airmata.
"saya janji.. saya rindukan awak. sangat-sangat tau"
"saya pun sama.. rindukan suara awak.. "
"huk2.. korang berdua ni dah berbaik ke apa ni?" lupa pulak ada Kiera kat sebelah.
"dah!" kitaorang serentak menjawab
"semua barang dalam kotak ni?"
"aku rasa kita kena bawak balik kerumah aku semula lah.hehe. terima kasih Kiera tolong aku"
"korang ni memang bagi aku migrainlah.. dari zaman U sampai dah nak kahwin buat perangai bukan-bukan"
"bukan salah aku.. Naqib yang salah. suka buat perangai bukan-bukan.. kan awak?"
"mana ada..hahaha.. terima kasih Kiera kau layan kwan kau yang angin neh..."
"yer... seperti biasa.. aku pon dah biasa dah Naqib dengan perangai kawan aku merangkap awek kau neh"
"hey! korang berdua mengumpat Eiya macam Eiya takde kat sini aje"
"hahhahhaha" berderai ketawa Naqib dah Kiera dengan aku. hampes betul dua orang neh..
tapi aku sayang sangat dengan dua orang makhluk kat depan aku. dorang lah bintang aku.
"mak.. macamana mak boleh ada kat umah Naqib pulak ni? tadi mak cakap nak pergi supermarket je"
"hehe.. mak terdengar perbualan kamu dengan Kiera semalam. mak bagitahu Naqib. Naqib yang suruh mak datang sini. dia ambil mak kat simpang rumah kita tadi."
"owh, jadi mak dengan Naqib yg rancang ye semua ni?"
"yelah.. dah kamu tu merajuk tak tentu pasal. lainkali jangan asyik nak merajuk jek ye?"
"mak neh.. mana aci.... huu"
"hehehe" mereka semua ketawakan aku,
semua orang berkomplot rupanya. ish3.. aku jek yang tak tahu.. tapi takpe... aku bahagia jugak sebab aku dapat Naqib balik.. hehe...
"jadilah ek kita berbesan Puan Naida?"
"nampaknya jadi Puan Atiqah.. sibuk lah kita lepas ni menguruskan budak-budak ni"
"Nor Safeiya Sarafuddin.. awak terima tak lamaran saya?"
aku tak cakap tapi aku angguk aje.. gembira sampai tak boleh berkata-kata lagi..
"Alhamdulillah" Naqib mengucap syukur sambil terdengar tepukan dari mereka semua yang ada disitu..
*******
sekarang dah sebulan aku menjadi isteri kepada Muhammad Naqib Muhammad Nazir. bahagia sangat sebab akhirnya dapat bersama bintang hati aku. bintang aku yang lagi sorang tuh pon dah nak kahwin.
semoga semuanya berbahagia hingga akhir hayat.
-THE END-
akhirnya cerpen Orange siap ... 1st time neh... hehe..